8/2/1981
Ήταν ένα ηλιόλουστο χειμωνιάτικο μεσημέρι. Ένα Κυριακάτικο μεσημέρι όπως όλα τα άλλα πριν από παιχνίδι του Ολυμπιακού στο Καραϊσκάκη. Ένα μεσημέρι χαράς και γιορτής για χιλιάδες φίλους του Ολυμπιακού, που λεπτό με λεπτό κατέκλυζαν το φαληρικό γήπεδο για να καμαρώσουν την αγαπημένη τους ομάδα. Τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ της καρδιάς τους. Όλα έμοιαζαν όμορφα, ιδανικά και πραγματικά ήταν. Η ώρα περνούσε, η ομάδα έπαιζε καταπληκτικό ποδόσφαιρο και ο κόσμος εκστασιασμένος παραληρούσε. Και πως να μην συνέβαινε κάτι τέτοιο. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΑΕΚ 6-0. Στις εξέδρες πανζουρλισμός. Γελαστά πρόσωπα, τραγούδι, ιαχές, ζητωκραυγές δονούσαν τον φαληρικό ουρανό. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ το σύνθημα που κυριαρχούσε και τρύπαγε τα αυτιά ξεσηκώνοντας όλους. Χαρά και πανηγύρια και ασταμάτητος παλμός και πάμε για τα γνωστά πανηγύρια στην Πειραιώς και ξαφνικά... τα ρολόγια σταμάτησαν, ο χρόνος πάγωσε, οι φωνές σώπασαν και τα δάκρυα χαράς έγιναν δάκρυα λύπης. Τα συνθήματα και τα πανηγύρια μέσα σε λίγα λεπτά μετατράπηκαν σε φωνές απόγνωσης και σε κλάματα.
21 παιδιά. 21 αδέρφια. 21 ψυχές χάθηκαν ΆΔΙΚΑ,έτσι ξαφνικά. Παιδιά που δεν μπόρεσαν καλά καλά να καταλάβουν τι θα πει ζωή. Που δεν μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν όσα ονειρεύονταν. Που δεν πρόλαβαν να εκφράσουν όσα σκέφτονταν. 21 αδέρφια που έφυγαν με την λέξη ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ στα χείλη. Με αυτό που αγάπησαν, ίσως, όσο τίποτε άλλο. Παιδιά που θα μείνουν ανεξίτηλα στη μνήμη μας και χαραγμένα στις καρδιές μας. Όχι, δεν θέλω να αναφερθώ σε λεπτομέρειες εκείνης της ημέρας. Η θλίψη, η στενοχώρια και η οργή που με διακατέχει κάθε φορά που σκέφτομαι εκείνες τις στιγμές... όχι, δεν θέλω να γράψω κάτι για εκείνα τα λεπτά. Όμως, αυτή η κακή στιγμή, τα όσα τραγικά συνέβησαν εκείνο το απόγευμα, με οδήγησαν στο να γράψω ένα ποίημα αφιερωμένο σε αυτά τα παιδιά και στην μεγάλη τους αγάπη τον Ολυμπιακό. Ένα ποίημα γραμμένο με σεβασμό απέναντι στην μνήμη τους αλλά και στις οικογένειες τους.
ΘΡΥΛΕ ΓΙΑ ΣΕΝ Α ΕΓΡΑΨΑ ΕΓΩ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑΚΙ
ΜΑ ΚΑΙ ΓΙ' ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΜΕΣ ΣΤΟ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΙ
ΟΙ ΦΙΛΑΘΛΟΙ ΣΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ΕΝΩΜΕΝΟΙ
ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ
ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΚΙ ΟΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΑΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ
ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΚΙ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥΣ
ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠ' ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΣΑΣ
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΠΕΡΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΑΔΙΚΟ ΧΑΜΟ ΣΑΣ
ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΣΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΙΑ ΣΑΣ ΚΛΑΙΝΕ ΑΚΟΜΑ
ΚΙ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΙΝΕΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ Μ' ΕΝΑ ''ΓΙΑΤΙ'' ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΕ ΑΠ' ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑΝ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ
ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟΣΙΔΕΡΟ ΕΡΙΞΑΝ ΤΗΝ ΑΙΤΙΑ
ΕΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΗΤΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ
ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ 'ΧΕΙ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΑΣ ΞΕΧΝΑΜΕ
ΜΕ ΣΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΘΡΥΛΟ ΒΟΗΘΑΜΕ
ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΝΑΟ
ΚΙ ΟΛΟΙ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΣΑΣ ''ΠΑΡΟΥΣΑ'' ΚΑΙ ''ΠΑΡΩΝ''
ΑΔΕΡΦΙΑ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ ΓΥΡΙΣΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΤΕ
ΟΛΟΙ ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ''ΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΤΕ''
ΘΡΥΛΕ ΚΑΙ ΣΥ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕΣ ΚΙ ΑΣ ΠΑΝΕ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΙΜΑΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΜΕ ΒΡΟΧΕΣ Η' ΧΙΟΝΙΑ
ΜΕΣ ΣΤΗΝ ''7'' ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΕΣ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΝΑ 'ΧΟΥΝ ΧΩΡΟ
ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΠΩΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕΓΑΛΟ ΡΟΛΟ
ΚΑΘΕ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΟΛΟΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ
ΚΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΘΡΥΛΕ ΜΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΕΣΥ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ
ΤΡΟΠΑΙΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΡΕΠΕΙ ΓΙ' ΑΥΤΟΥΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ
ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΠΑΜΕ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ ΝΑ ΤΟ 'ΧΟΥΝΕ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ
ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥΣ
ΚΑΝΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΣΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ, ΓΙΑ ΜΑΣ, ΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ
ΠΟΥ ΓΙΑ ΧΑΤΗΡΙ ΣΟΥ ΕΧΑΣΑΝ ΑΔΙΚΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ
ΘΡΥΛΕ ΘΥΜΗΣΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΣΕ ΘΕΛΟΥΝΕ
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΣΟΥ
ΓΙ' ΑΥΤΟΥΣ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΘΡΥΛΕ ΕΙΝΑΙ ΤΙΜΗ ΣΟΥ